durum

2009-12-25T09:53:00.005+02:00

Lord, we have not spoken as long or as often as we should. I've often been about other business. If I wanted forgiveness, I should ask for it, but for all that I have done, and for all that I am yet to do, there can be no forgiveness. And yet I think I'm. I'm not an evil man. No, evil men pray loud and seek penance and think themselves closer to heaven than I am. I shall not see it's gates, Lord, nor hear your sweet words of salvation. I have seen eternity, I swear, but it was in a dream and in the morning all was gone. I know myself for what I am, and I throw my poor soul upon your forgiveness... in the full knowledge that I deserve none at your loving hands.

(Tanrım, olması gerektiği kadar sıklıkta ve uzunlukta görüşmüyoruz. Eğer affedilmek isteseydim, bunun için yalvarırdım, ama yapmış olduğum şeyler için af yok. Ben kötü biri değilim, kötü biri bağırarak dualar edip, kefaret aramaz, benim kadar cennete yakın olamaz. Ne kurtuluş için güzel sözlerini duyabiliyorum, ne de cennetin kapılarını görebiliyorum. Sonsuzluğu, ebediyeti gördüm, yemin ederim, rüyamdaydı ve sabah uyandığımda hepsi gitmişti. Zavallı ruhumu senin affediciliğine bırakıyorum, sevgi dolu ellerini haketmediğimin tüm farkındalığıyla.)

Gidilenden kalana

2009-12-22T11:53:00.004+02:00

Eğer gidilecekse,

geri kalan her şey...

BAHANE dir...

BANA NE dir.

BANA nedir?

sorar geride kalan. BANA nedir kalan?

Bir şey kalmışsa arkada...

Herkes ona yalan gözüyle bakar.

Giden de

Kalan da birdir...

Eğer gidilecekse,

Geri kalan her şey,

Geride kalan her şey'dir...

Kim isterse gitmeyi bir yerden,

Uzar gölgesi diğerinde.

Kimisi kader der geçer gider,

Bazısı masal der okur,

Diğeri bakar öylece sadece...

Eğer gidilecekse,

Önce yağmur yağmalı ki,

Temizlensin giden,

Islansın kalan...

Kim gidiyorsa gidilenden uzağa,

Ne götürüyorsa yanında,

Hepsine yalan diye bakar durur...

Her gidişe baktıkça,

Her geliş güzelleşir.

Eğer gidilecekse,

Geriye kalan her şey,

Kalana aittir.

Play me

2009-12-18T15:15:00.004+02:00

Uyku kardeşim ver elini

2009-12-17T16:15:00.002+02:00

Life is...

2009-12-16T12:15:00.002+02:00

Öyle bir yerde duruyoruz ki.

Etrafımızdakiler, içimizdekiler, dışımızdakiler var mı yok mu belli değil. Bize söylenen binlerce kelime arasından istediğimizi seçmekte özgürüz. Kim ne derse desin.

İnanmak her zaman çok zordur. Bazen milyonlarca şey yerine tek bir şey yeterli olur inanmamıza. Buna plân denir.

İnsanoğlu hep zoru tercih eder. Sonra da mutsuzluk yastığın altında sakladığımız bir gerçekliğe dönüşür.

Bir orospu gibi tükürebilmek isterdim insanların yüzüne. İyileştirmek için.

Nedir en doğru olan? Birine söylediğiniz sözler mi yoksa yaptıklarınız mı? Yönetmen koltuğunda oturuyorum.

Ne zaman öleceğimi bilmek isterdim. Her şeyi açıklamak için…

Biri size “seni seviyorum” derse inanmayın. Doğru söylüyordur mutlaka.

İçime yerleşen şu kuru öksürük gibi hayat. Kesik kesik çıkıyor içimden.

Öyle bir yerde duruyoruz ki bizden başka her şey büyük. Çok büyük…

City life

2009-12-16T11:48:00.000+02:00

Play me

2009-12-15T17:55:00.002+02:00

I have a ...

2009-12-14T11:11:00.005+02:00

Bazen öyle bir plân yaparsın ki...

Tanrı'nın bile haberi olmaz.

Sahteyim, sahtesin, sahte...

2009-12-14T11:07:00.000+02:00

Evet? Hangisini takıyoruz bugün?

Nothing is real (re-post)

2009-12-10T17:47:00.001+02:00

Bir zamanlardı. Ama ne zamanlardı. Gün aydınlanır, biz aydınlanırdık. Hayallerimiz vardı. Gerçekleşmeyeceğini bildiğimiz hayaller. Hislerimiz vardı. Gerçek olmasın diye dua ettiğimiz hisler. Ne durduğumuz yer belliydi ne de durmadığımız. Hep oradaydık ama değildik. Olmak isterdik, olamazdık. Parantez içlerinde gezindik durduk hep. Her seferinde yeni bir parantez. Geçmiş yoktu. Gelecek zaten yoktu. Olmamalıydı. Olmayınca bitti. Bitince olamadı. Kimse anlamadı. Uzaktı, uzaktaydı. Ne oldu, nasıl oldu anlaşılamadı.

Hep şimdiki zamandı konuşulan. Şimdi. Ne gelecek zaman vardı ne de gidecek zaman. Ne geçmiş zaman vardı ne de geçmeyen zaman.

Engel bizdik. Ya da sizdiniz aslında. Onlar. Onlarca gün, gece, gündüz... Sıkıştık. İçini doldurduk sürekli. Doldurdukça sıkıştı, sıkıştıkça büyüdü. Bir hiç'lik vardı aramızda. Üstümüze gelen. Gitmeyen. Geldikçe uzaklaşan. İzin verilmeyen.

Eskidendi. Çok ya da az. Yakın ya da uzak zaman. Eskidendi. Ama eskimedi. Ne eskiciler geldiler, istediler. Vermedim.

Bir roman kahramanı yarattım kendime. Sonunda öldü. O sayfalar arasında. Parantezler içinde. Her yeni tümcede doğdu yeniden. Gün ile birlikte. Sonra sır oldu. Sırlarıyla gitti.

Hangisi gitti? Bilinmiyor. İkisi de aynı anda gidince, hangisi gitmiş sayılır ki?

Hikaye güzeldi.

Onlar güzeldi.

Bitmedi....

run sophie run

2009-12-08T11:41:00.002+02:00

Neydi?

Başladığımız yere döneriz...

Koş Sophie !!!

Bir insan kendini özler mi?

2009-12-03T17:44:00.002+02:00

Eski halimi o kadar özlüyorum ki.

Hasta ruhlu biri oldum çıktım artık. Son zamanlarda mutlu ettiğim tek bir kişi bile olmasını bırak mutsuzluk saçıyorum etrafıma. Dayanılacak noktayı çoktan geçti. Korkak olmasam yapacak çok şey var aslında.

Kimse yaklaşmasın istiyorum artık yanıma. Bu kadar yeter. Bilerek uzaklaştırıyorum insanları.

Sanırım gidince bu dünyadan, diktiğim ağaçlar haricinde yaprak döken olmaz. Olmasın da...

Patlayacak gibiyim.

Ruh hastasından sevgilerle...

Orada mısın?

2009-11-29T22:30:00.010+02:00

Bir adam var. En uzağa gitmek isteyen. En yakına ulaşmak için.

Life & Death

2009-11-24T09:33:00.001+02:00

Hayatı ters çevirdiğimizde ölüm mü olur? Bir ölüm bir hayat. Çevir dur...

Uyku kardeşim ver elini

2009-11-23T13:44:00.001+02:00

past perfect continuous tense

2009-11-23T09:46:00.003+02:00

"Geçmiş" dediğimiz şey nedir? Gerçekten geçen şeyler mi? Yaşanılan? Arkada bırakılan? Sadece bir fotoğraf karesine sığdırılan?

Yoksa "geçmiş" diye bir şey yok mu? Geriye dönüp dokunamadığımız.

Yoksa yalnızca "an" mı var hayatımızda?

Ne kadar çok geriye dönmek istiyorsanız o kadar çok "an"laşılmazsınız !!!

No name

2009-11-20T16:36:00.001+02:00

Bir bütün gibi dursak da, aslında her birimizin parçalanmış vücutları yok mu?

İçi boşalmış....

City Life

2009-11-19T11:02:00.002+02:00

Play me

2009-11-18T11:51:00.002+02:00

Nereye?

2009-11-18T09:19:00.003+02:00

Nereye gidiyor her sabah bu insanlar? Gerçekten nereye gidiyorsunuz?

İstediğiniz yere mi?

Olmanız gereken yere mi?

Memories

2009-11-17T12:11:00.001+02:00

Life is...

2009-11-17T09:41:00.003+02:00

Ne kadar çok düşünürsek o kadar az mı yol alıyoruz? O kadar mı uzuyor mesafeler? En uzağımızdakiler aslında bize gerçekten ne kadar uzaklar? Bunu neyle ölçüyoruz? Her gün gördüğümüz yüzler bize neyi anlatıyor? Bakmaktan bıkmadık mı? Bizi dışarıdaki soğuktan ayıran bir duvarsa, uzaktakilerden ayıran da aynı duvar değil mi? Dışarıda gördüğümüz yabancı yüzler bize bizden daha mı yabancılar?

Ayrılığı yapan biziz. Biz insanlar.

Kendimizi tanımaktan korkuyoruz.

Uzağa baktıkça önümüzden yakınlar geçiyor...

Şu kahrolası hayatta, ne yakın ne de uzak, sadece kendimize oynuyoruz.

Başkaları için....

Shoot me.

2009-11-16T14:31:00.001+02:00

Uyku kardeşim ver elini

2009-11-13T13:29:00.004+02:00

nereye kadar?

2009-11-11T14:07:00.001+02:00

Her geri geliş, yeni bir başlangıç mıdır?

Small Planes

2009-11-11T09:09:00.002+02:00

Between

2009-11-09T10:43:00.000+02:00

2009-11-08T12:06:00.001+02:00

Sole ipse (bir tek ben)

Tatlı bir düş içinde, bir yere bir göğe bakardık...

2009-11-06T15:20:00.003+02:00

En son ne zaman atlamak istediniz? Aşağıya atlarken bulutlara...

Memories

2009-11-06T11:15:00.002+02:00

Play me

2009-11-06T09:37:00.002+02:00

Life is...

2009-11-05T17:35:00.002+02:00

İşte böyledir hayat. Nerede huzur buluyorsanız oradadır. Bazen çok ararsınız, bazen sadece karşınıza çıkıverir. Bazen de aramadığınız halde bulduğunuzda, aslında aradığınızı anlarsınız. Kimi zaman çabuk, kimi zaman ise uzun bir aradan sonra bulur sizi. Hayat.

Doğduğumuz andan itibaren yaşamaya başladığımızı zannediyorsunuz. Zannediyoruz. Bu kadar kolay mı yaşamak? Defalarca doğup defalarca öldüğümüzü görmüyor musunuz? Tek bir söz öldürürken bizi yaşanılanlara "hatıra" diyoruz.

Hepimizin bakış açısı farklıyken hayata nasıl olur da bir arada durabiliriz? İhanetler, kavgalar, yalanlar, dolanlar, savaşlar... Ne için? Olmayan bir yaşam için değil mi? Gerçek sevgiyi aradıkça tükeniyoruz. Gerçek dostluğu. Gerçeğin ta kendisini.

Aynadan yansıyanlar önümüzdeyken başka birine ne diyebilirsiniz? Önce kendimizi bilmemiz gerekmiyor mu? O aynalar sadece saçlarınızı düzeltin diye mi yapılıyor? Kaç dakika bakabiliyorsunuz gözlerinize? Bakın. Ne kadar da çirkinsiniz. Çirkiniz aslında.

Yaşadıklarımız sadece bir andan ibaret. Bu kadar. Habire biriktiriyoruz o anları. Cebimize, çekmecelerimize, dolaplarımıza, kitaplığımıza dolduruyoruz. Ama bütün hepsini birleştirsek bile o kadar an, başka bir an etmiyor işte. Daha fazla etmiyor. Nasıl etsin ki? Bari kendinize yalan söylemeyin.

Neyi düşünüyorsunuz? Kafanızdan geçen ne? Ne var aklınızda? Bunların kaçını paylaşıyorsunuz? Kendinize kurduğunuz o dünyada, etrafınızdaki duvarların içinde ne var? Bıkmadınız mı her seferinde aynı oyunu oynamaktan? Kimse bilmiyor diye mi aklınızdan geçenleri bu gülümsemeniz. Hiç durmayacaksınız değil mi?

Yaşamın iyi olduğunu düşünüp sonradan karamsar olmaktansa, kötü olduğunu anlayıp daha da mutlu olmak varken neden zorluyorsunuz kendinizi? Hepinizin cebine birer tane çakıl taşı koysam fark etmezsiniz bile.

Uzağa gidemiyoruz. Yakında olmak istemiyoruz. Klavye dünyamızda her tuşta başka birine ulaşıyoruz.

Aynaya bakın.

Görün.

Hayat güzel mi?

Değil mi?

Life is...

2009-11-04T11:04:00.003+02:00

Ne kadar kaçarsak kaçalım, üzerimize kaç kapı kapatırsak kapatalım, bizi bulur yine de.

Çırılçıplak

Hayat...

Me

2009-10-30T13:57:00.002+02:00

Play me

2009-10-20T13:35:00.001+03:00

Life is...

2009-10-20T12:24:00.001+03:00

En uzak yerlere bile gittiğimizde aslında hiçbir yere gidemediğimizin farkındaysak yaşam biraz daha çekilir oluyor. Yapış yapış olan hayatımızda nereye gidersek gidelim peşimizden geliyor bıraktıklarımız.

Her yeni şey bir başka şeyin eskisi.

Olduğumuz yer, olmak istediğimiz yer, olacağımız yer. Bunları belirleyen biz miyiz? Siz misiniz? Onlar mı yoksa?

Sakin düşünmeye ihtiyacımız var. Düşünecek bir şeyimiz varsa.

Kalabalıklar arasında ne kadar güvendeyiz. Yaptığımız her şey bir başkası için. Söylediklerimiz. Yaşadıklarımız. Mutluluğumuz başkalarının elinde. Herkesin eline bakıyoruz sürekli. Eğer onda sanıyorsak uzatıyoruz ellerimizi.

İçimizdeki zaman. Gerçek zamandır. Onu kiminle eşit olarak ayarladıysak gerçek kişi de odur.

Sürekli arıyoruz. Sürekli istiyoruz. Ne aradığımızı, ne istediğimizi bilmeden. Her bulduğumuza sarılmamız bu yüzden mi?

Hayatınızı şekillendiren şeylere bir bakın. Bir aynaya bakar gibi. Bir aynadan ne kadar uzaklaşabilirsiniz?

Renkler, yüzler, sesler, insanlar, biz, siz, hepimiz, ne yaptığımızın farkında değiliz. Korktukça panikliyoruz.

Ne yaparsak yapalım, nereye gidersek gidelim, en sonunda başladığımız yere dönüyoruz. Hiç değişmeden.

Boş koltuklara…

City Life

2009-10-19T13:45:00.000+03:00

Memories

2009-10-19T09:18:00.004+03:00

Önce evin yatak odasına konulan, daha sonra tik-tak sesi yüzünden salona geçirilen, alarmı çaldığı zaman bütün mahallenin uyandığı, alarmı kapatma düğmesinin çoğu zaman bulunamadığı, içindeki tavuğun 24 saat yemlendiği, bu saati özledim ben...

Yakınlaşan uzak geçmiş

2009-10-16T13:37:00.006+03:00

Bazen geriye dönüş isteği çok ağır basar. Ama çoğu zaman geride bir şey kalmamıştır.

Kalmaz...

Uyku kardeşim ver elini

2009-10-14T13:42:00.001+03:00

Life is...

2009-10-14T10:59:00.003+03:00

Bir çıkış yolu. Bir kaçış. Bu mu aradığımız? Temiz havaya özlem mi? Birbirinin aynısı kalabalıklar içinde nasıl ve ne kadar farklılaşabiliriz? Neye hasretiz? Neyi özlüyoruz? Hayata her karşı çıkışımızda karşımıza dikilen ne? Korkularımız mı? Kurallarımız mı? Biz miyiz?

Neresinden tutarsak tutalım elimizde kalan bir hayat mı yaşadığımız? Oysa hayatın bir hayaller yumağı olduğunu görene kadar bitiyor değil mi öylesine. Hayal kurmazsak hayal kırıklığı da olmaz mı acaba?

Kim bilir belki de her günün sonunda yastığa başımızı koyduğumuzda yeni bir günün içinde buluyorsak kendimizi, bunun adı umut oluyordur. Hayal değil.

Hepimiz steril bir hayat istiyoruz. Temiz, el değmemiş, yakın, pürüzsüz... Ama hayat kötü. Yoksa neden uğraşalım ki onu iyi yapacağız diye. Hepimiz bunun için uğraşmıyor muyuz? Kötü olan bir şeyi düzeltmeye çalışmıyor muyuz? Bıraktığımız anda eski haline dönen sünger gibi. Sürekli bastırmak zorundayız. Sürekli tempolu olmak zorundayız. Sürekli sürekli olmak zorundayız. Bir süreklilik ve zorundalık içindeyiz.

Sonra?

Yoruluyoruz...

Kimimiz pes ediyor, kimimiz devam ediyor, kimimiz ise hiç bulaşmıyor...

Sonra?

Korkuyoruz...

Bunu tek başımıza yapamayız diye aklımız gidiyor. Beynimizi yiyoruz. Bir bulantı hali.

Bulantı...

Sophie is gone

2009-10-13T11:15:00.002+03:00

STOP... for a moment

2009-10-13T10:03:00.002+03:00

Ne kadar yakınız birbirimize?

2009-10-12T11:40:00.001+03:00

Birbirine en yakın iki insan arasındaki mesafe bile sonsuzluk kadardır.

Please Shine

2009-10-09T11:47:00.001+03:00

Life is...

2009-10-07T09:30:00.002+03:00

Ayrı hayatlar gibi görünen ama aslında bir bütün halinde yaşamımız. Bir an bile durmaksızın devam ettiğimiz yolculuğumuz. Defalarca geldiğimiz yol ayrımları. Kişiler, kişilikler arasında hep doğru seçim yapma zorunluluğumuz.

Ellerimizde cep telefonları, önümüzde bilgisayarlar, güzel kıyafetlerimiz, jöleli-fönlü saçlarımız, rujlu dudaklar, seksi iç çamaşırları, birbirine dokunmaya korkan insanlar. En son hangi birimiz mektup yazdık? El yazılarımızı kim biliyor? Dijital dünya içinde kaybolan analog ruhlarımız.

Her iyi şey arkasında kötü bir iz bırakıyor.

Koskoca evrende küçücük bir dünyaya hapsolmuş yaşıyoruz. Tıpkı koskoca ruhumuzun bilgisayarlar tarafından yutulması gibi.

Herkes yorgun. Herkes bıkmış. Herkes bir şey arıyor.

Mutlu olacağız diye debelenirken mutluluğun ne olduğunu bile bilmiyoruz. Başkasının mutlu olduğunu sandığımız için biz de olmak istiyoruz sadece. Oysa herkes aynı.

Şu aşağılık dünyada hepimizin bir sınıfı var. Aşağıdakilere gülmek için. Bununla mutlu olmak için. Başkasının mutsuzluğu bizim mutluluğumuz artık. Çünkü ruhumuzun mutlu olma ihtimali yok. Kalmadı. Çoktan bedenlerimizden ayrıldı ruhlarımız. Nefes alan taşlar gibiyiz.

Yollardan akan kalabalıkların tek amacı bir yere gidebilmek. Neresi olursa. Yeter ki o yol onları bir yere götürsün. Evine, iş yerine, okula, sevgilisine, arkadaşına, çocuğuna… “Bir yere gidemeyenler bizden değildir”. Budur düsturumuz. Biz hepimiz bir yere gittik çünkü değil mi? Neresi olduğunun bir anlamı olmadan.

Sanki aradığımız şey uzaklarda. Çok uzaklarda. O yüzden mi bu kadar ümitsiziz? O yüzden mi bu kadar katılaştı vücutlarımız? Kim bilir belki de o yüzden mektup yazmayışımız. Adresi belli olmayan Nerdesin Mahallesi, Mutluluk Caddesi, Huzur Sokak...

Gider mi bu mektup?

Gider mi?

Play me

2009-10-03T11:23:00.002+03:00

memories

2009-10-02T12:28:00.001+03:00

Evin salonunun baş köşesinde duran, ilk geldiğinde uzaya çıkmış kadar sevindiğimiz bu aleti özledim ben.

The forgotten

2009-10-01T14:46:00.003+03:00

Bu parça için bir sürü şey yazacaktım buraya ama vazgeçtim. Öyle bir parça işte. Ya çok şey yazarsınız ya da armut gibi oturursunuz dinledikten sonra. Yerine mıhlar adamı. Neyse beğenmeyen olursa bu parçayı ben kapının önündeyim.

Sağır hayatlar

2009-10-01T11:29:00.003+03:00

Yaşadıklarımıza göz ucuyla baktığımızda geride çoğu zaman sadece bir boşluk görüyoruz. İlerisini ise bir belirsizlik. Uzun uzun düşündüğümüzde bu boşluk ile belirsizlik arasında ne yapacağımıza karar vermeye çalışıyoruz. Eskisi gibi mi yaşayacağız yoksa belirsizliğin içine mi dalacağız? Sonuçta elimizde olan şey yaşanmışlıklar, anılar, güzellikler, kötülükler, fotoğraflar, bir daha hiç gör(e)meyeceklerimiz. Kafamızı kaldırıp ileriye baktığımızda ise attığımız her adımın bu yaşanmışlıklar kategorisine gireceğini görüyoruz. Her saniye bir geçmiş oluyor. İster yavaş ister hızlı adım atın geçmiş ve gelecek var. Şimdiki zaman olamıyoruz hiç. O belirsizlik yumağı bir sis gibi etrafımızda iken adımlarımız yavaşlıyor. Gelecek dediğimiz şey o sisin arkasında gibi düşünüyoruz. Ama o sisin kendisi geleceğimiz aslında. Ne olduğunu bilmeden yaşıyor gibiyiz sanki. Ne kadar plân yaparsak yapalım geleceğe dair sonuçta kazanan hep o sis oluyor. Yanımızdan insanlar gelip geçiyor, başımızı omzumuzun üstünden arkaya doğru çevirip bakıyoruz. Düşünüyoruz. Ve yalnızız. Hayat çoğunlukla ne olduğumuzu sorgulamakla geçiyor. Yaşadığımız şey ne? Nefes alıp veriyoruz, seviyoruz, seviliyoruz, çalışıyoruz, okuyoruz, sevişiyoruz, gidiyoruz, geliyoruz... Bu ne? Kim ve ne için? Anlık hazlar için yaşıyor gibiyiz. Anlık. Geriye dönüp baktığımızda zaten hepsi "bir an" gibi değil mi? Size de öyle gelmiyor mu? Ne yaşarsak yaşayalım, ne kadar yaşarsak yaşayalım, hepsi "bir an". O bir anların birleşmesi mi bu yaşadığımız ve adına "hayat" dediğimiz şey. Yaşadıklarımıza sadece biraz "tat" katmak neden bu kadar zor? Sağdan soldan saldırı içinde değil miyiz sürekli?

"Hayata tutunmak" diye bir tabir var. Bırakın hayat size tutunsun.

Uyku kardeşim ver elini

2009-09-30T10:42:00.003+03:00

Life is...

2009-09-29T10:42:00.007+03:00

Böyledir...

Bir kere girdi mi içinize...

Bir daha çıkmaz...

Hayat !

Ölseniz bile.

Cevapsız sorular

2009-09-28T10:46:00.001+03:00

Gerçekten neyin peşindeyiz?

2009-07-30T22:04:00.001+03:00

2009-07-29T09:01:00.002+03:00

When you wake up sun will shine.
We will not go under any cloud.
Let balloons go up in town,

ring out every bell.
Happy birthday, beautiful,
all the birds of this day
sing a song, sing a song.

Dream of trains carrying you
through the state parks with the cherry flowers.
When you wake up it will be
the beginning of the world.
Happy birthday, beautiful,
in the fields of this day
hear a song, hear a song.

Oh, undeserved sweetness and light,
stay by my side.
We will go out in the morning now,
a crown of maple leaves, a crown of flowers
circling your sweet head.
Happy birthday, beautiful,
in the streets of this day
play a song, play a song.

Bir garip insanoğlu

2009-07-27T17:14:00.004+03:00

Kabuslar. Hepimizin vardır. Kimimiz uyanıkken görürüz, kimimiz uyurken. Yaşadığımız hayatın olmazsa olmazlarından. Neden görürüz peki? Ve neden genellikle aynıdır kabuslarımız? Hepimiz aynıyız. Korkularımız, hayallerimiz, ihtiyaçlarımız, basitliğimiz aynı.

Ondan olabilir mi?

Road

2009-07-24T12:19:00.001+03:00

Play me

2009-07-24T09:13:00.001+03:00

Life is...

2009-07-23T11:25:00.003+03:00

Maskeler. Maskelerimiz. Oynadığımız rol. Elimizdeki senaryo. Maskelerin ardında görülmeyen korkularımız. Nereye gidersek gidelim uzağa gidemeyişimiz. Bir sahil kasabasına duyulan özlem. Terasta edilen dans. Beyaz yatak örtüleri. Kirlendikçe büyüyen egomuz. Herkese gösterdiğimiz ayrı yüzümüz. Tek bedende onlarca farklı yüzümüz. Doğru ve yanlışa kilitlenmiş hayatlar. Hayatlarımız. Siyah ya da beyaz. Yorumsuz bir yaşam. Kesinlik içinde tükenişimiz. Allayıp pulladığımız düşlerimiz, hayallerimiz. Perdeler ve kapılar. İzole edildikçe hayata bağlanan yaşamlar.

Sürekli oynuyoruz. Oynadıkça korkumuz azalıyor. Öyle sanıyoruz.

Hepimiz oscarlığız aslında...

Life is...

2009-07-17T13:24:00.008+03:00

Farkındaysanız gittiğimiz yol tek yönlü ve biletimiz de sadece gidiş. Bu aklımıza geldikçe çıldıracak gibi oluyoruz. Yollarımız ne kadar farklı olursa olsun, ne kadar virajlı, ne kadar rampalı ya da yokuş aşağı olsun, kimisinin yol kenarında dinlenme tesisleri olsun kimisinde olmasın, kiminin yolu çakıllı olsun kiminin düz asfalt kiminin toprak, sonuçta hepsinin son durağı aynı. Yoldan geri dönüş yok. Arada inmek yok. Mola vermek yok. Sürekli gitmek zorundayız.

Kimimiz hızlı, kimimiz yavaş. Ama gitmek zorundayız. Yol boyunca bize katılacak olanlar o hızla giden araca binmek zorundalar. Tutunamayan düşüyor. Kimisi eziliyor, kimisi kendi yoluna devam ediyor. Binmeyi başaranlardan bazıları ise yolun sonuna gelmeden ayrılıyorlar bizden.

Asıl sorun yol değil. Bu bizim seçimimiz değil çünkü.

Dışardaki zaman akıp gitse de, içimdeki zamanı durdurdum.

Tek yön...

Tek yol...

Tek bilet...

ve yolcular...

Yolcularımız.

Tek kadeh...

Tek sigara...

Tek hayat...

Hayatlarımız.

Daha ne kadar yağacaksın?

2009-07-16T12:08:00.000+03:00

Life is...

2009-07-15T10:30:00.003+03:00

Tüm çabamız ne için? Yaşamı kendi ellerimizle yaşanır kılmak için mi? Mutlu olmak için mi? Huzurlu bir hayat sürüp, ölmek için mi? Nasıl olacak peki? Bunu kendi kendimize becerebilecek miyiz böylesine boktan bir hayat içinde? Ya da bunu kendimiz becerebilirsek ne anlamı kalacak? Hayatın bizim için olmadığı anlamına gelmeyecek mi bu? Biz bunun için çabalarken akmayacak mı hayat ayaklarımızın altından? Giderken elimizde ne kalacak? Olunmaması gereken yerde oldukça başımıza gelenler bunlar işte. Ya olacağız ya öleceğiz...

Memories...

2009-07-13T14:55:00.001+03:00

Onca Yoksulluk Varken

2009-07-13T11:08:00.002+03:00

Kaçmak diye bir şey yoktur, orada olmayı istememek vardır.

Life is...

2009-07-10T11:55:00.003+03:00

Bizi insan yapan şey nedir? Vücudumuza hayat veren şey. Uzun uzun düşündüğümüzde, geceleri yastığa başımızı koyduğumuzda dingin uyumamızı sağlayan şey nedir? Para mı? Aşk mı? Sevgi mi? Dürüstlük mü? Dostluk mu? İletişim mi? Ya da başka bir şey mi?

İşte o her neyse bir an önce kurtulun ondan...

2009-07-09T13:57:00.002+03:00

Heaven can wait

2009-07-09T13:37:00.006+03:00

2009-07-08T23:34:00.007+03:00

Partir...c'est mourir un peu.

"Rester... c'est mourir un peu!"

Onca Yoksulluk Varken

2009-07-08T23:03:00.003+03:00

"Sevdiğin yüzünden deli oldun" dediler,

"Yaşamın tadını yalnız deliler bilir" dedim.

YAFİ

Uyku Kardeşim Ver Elini

2009-07-08T14:44:00.002+03:00

2009-07-08T09:47:00.004+03:00

2009-07-03T13:46:00.004+03:00

Life is...

2009-07-03T11:41:00.002+03:00

Yaşam boyu yargılanıyoruz. Yargılıyoruz. En çok sevdiklerimizden tutun da en nefret ettiklerimize kadar. Yaptığımız her hareket alacağımız cezayı hafifletmek için. Birlikte olduklarımız, olmadıklarımız, yaşadığımız şehir, âdetler, gelenekler, kurallar, korkularımız, daha doğrusu yaşamın kendisi yargılıyor bizi sürekli. Kapana kısılmış gibiyiz. Aynaya bile bakmaya korkuyoruz. Doğuştan birer suçluyuz. Suçunu itiraf edenler mutlu diye düşündükleri hayatlarına devam ediyorlar, direnenler ise bir cenderede yaşamaya. Bakın kalabalıklara, itirafçılar ile direnenleri ayırt edebilirsiniz.

Suçlu olarak geldiğimiz bu dünyada bize öğretilen ne varsa hepsi bunun için. "Bak bunları yaparsan mutlu olursun. İyi bir çocuk ol, ders çalış, okuluna git, iyi bir işe gir, aile kur, çocukların olsun, dede-anneanne ol ve öl." Bu işte. Yere göğe sığdıramadığımız, yaşamaktan zevk aldığımız, olmamız gerektiği söylenen, böyle yaşa diye öğretilen, tartışılmayan, hayatımız bu.

Özgür müyüz? Belki. Belki de değil. Düşüncelerimiz özgür olsa bile bedenlerimiz değil en azından. Hayal etmekle, istemek arasındaki o ince çizgide yürüyoruz sürekli. Hedeflerimiz var. Bugünü daha yaşamadan yarını düşünerek nasıl olacağımızı plânlıyoruz. Para kazanmalıyız, güçlü olmalıyız, sevmeli, sevilmeliyiz, bizim için her şeyin en iyisini düşünmeliyiz. Ne kadar zor. Ve ne kadar acı.

Hırslarımızla yaşıyoruz, arkamıza bakmıyoruz ve düşünmüyoruz.

Acıya tahammülümüz yok. Yaşamın kendisi zaten acının sonucu. Hepimizin sevgiye ihtiyacı var. Acı çekmemek için.

Yalnızlığa tahammülümüz yok. Yaşamın kendisi zaten yalnızlık. Hepimizin sevgiye ihtiyacı var. Yalnız kalmamak için.

Hipnoz edildik ve sırlarla doluyuz...

Uyku kardeşim ver elini...

2009-07-02T11:27:00.001+03:00

2009-07-01T14:57:00.000+03:00

Masalların devamını bilmiyoruz değil mi?

Life is...

2009-07-01T09:41:00.003+03:00

Ne kadar şey elimizde? Ne kadarı kontrolümüzde? Başkaları için yaşıyor gibiyiz. Kendimiz için yaşıyor gibi görünerek. Başkalarını zengin etmek için kafamızı öne eğerek çalışıyoruz, başkalarını mutlu etmek için ödünler veriyoruz. Gözlerimiz hep uzaklarda. Bekliyoruz.

Violent World

2009-06-29T10:57:00.004+03:00

King of pop

2009-06-26T08:58:00.006+03:00

29.08.1958 - 26.06.2009

Güle güle. Seninle beraber bir devir daha kapandı. Belki de bir daha hiç açılmayacak bir devir. Yaşıtlarımın çocukluk, ilk gençlik anılarında çok yerin var. Biraz da melekler dinlesin seni. Güle güle...

2009-06-24T12:23:00.002+03:00

2009-06-24T09:51:00.001+03:00

The Crack-Up

2009-06-24T08:47:00.004+03:00

"Ruhun gerçekten karanlık içinde olduğu bir gecede, saat her zaman sabahın üçüdür"

The last hope

2009-06-23T15:05:00.002+03:00

Son Durum

2009-06-17T16:09:00.000+03:00

Life is...

2009-06-17T15:32:00.002+03:00

Hayatın en acı tarafı aslında gri bölge barındırmaması. Her şey o kadar kesin ki. Bu yüzden acımasızdır hayat. En ufak zaafınızı bekler sizi yutmak için. Mutlaka bir tarafta yer alacaksınız. Ben hep karanlık yüzünde kaldığım için -ki bu karamsarlık demek olmuyor, beyaz tarafındakilere bakıyorum, onlarda bana. Kimin doğru tarafta olduğunun bir önemi yok maalesef. Eğer yaşam gerçekten bize sunulan bir şey olsaydı, tek renk olurdu. Biz nasıl olduysak dahil olmuşuz bir şekilde işte. Hayatı bu şekilde yaşadığım için beyaz tarafındakilerden daha mutluyum. Ne olduğumu biliyorum. Yani olmadığımı...

Love Story

2009-06-12T13:53:00.002+03:00

Mono(log)

2009-06-12T09:44:00.004+03:00

Life is...

2009-06-11T09:39:00.003+03:00

Aç karnına içilen sigaralar, işe giderken her sabah aynı yerde aynı insanları görmenin verdiği iğrenç duygu, baskıyla geçen hayat, rakamlarla yoğrulan hislerim, gazetelerdeki yapış yapış haberler, süslü püslü haber spikerleri, makyajlı yüzler ve bu makyajla kapanmayan yaralar, yorgun gözler, gıcık ola ola günaydınlar, camdan dışarı bile bakamamak, her pencerede başka bir ızdırap, içimi ısıtan güneş, sonra tekrar sigara, büyük bir aile olmanın, bunun bir parçası olmanın verdiği yalnızlık, şehir züppeleri, plazalar, görsel bir şölen içinde ayin gibi çıldırmalar, bol sıfırlı maaşlar, bol sıfırlı beyinler, onlardan olmamanın verdiği zevk, her adımda hissedilen boşluk, konsantre ilişkiler, küçük boyutlu şehir insanlarının büyük istekleri, para, seks, arkaya bakmadan gidilen uzun yolculuklar, şehre salınan parfüm kokuları, ama yine de kötü kokan şehir insanları, oluk oluk akan kan içinde yürüyen mayınlar, silahlar, korkudan büzüşen vücutlar, sarılmaya korkan insanlar yumağı, korna sesleri içinde duyulmayan çocuk sesleri, doğduğunuz evin hâlâ ayakta olmasının verdiği burukluk, aradan ne kadar zaman geçtiğinin hesabı, çocukluğa ait görüntüler, yaşlılığa ait beklentiler, bir ağaç olma isteği...

Bir sivrisinek gibi yaşamak bu.

Morning Sonata

2009-06-09T09:35:00.004+03:00

Uyku kardeşim ver elini...

2009-06-08T13:34:00.000+03:00

be different !

2009-06-05T13:53:00.000+03:00

Don't touch

2009-06-05T09:25:00.001+03:00

Life is...

2009-06-05T08:59:00.002+03:00

Her insanın aslında yalnız olduğu gerçeğini onların yüzlerine bakarak anlayabiliyorum. Hayatın ne kadar boktan olduğunu ise hayallerine bakarak. Yaşadığımız iyi şey ne var? Bakın etrafınıza. Hepimiz ne kadar acı çekerek yaşıyoruz. Buna nasıl katlanıyoruz? Durağanlığımız, alışkanlıklarımız, ihtiyaçlarımız ile birlikte sanki bu acıyı hafifletiyor gibiyiz. Herkes hayatı bir köşesinden yakalama peşinde. Ne için olduğu önemli değil onlar için. "Bir yakalabilsem hayatı" "Yaşam bana da dönse yüzünü" diye bağırıp duruyorlar sessizce. Neden bu inat? Neden bu çaba? Var olan neyi değiştirebilirsiniz? Neden bu kabullenememek? Acı içinde öleceğiz işte. Uğraşmayın boşuna. Siz farketmiyor olabilirsiniz ama düşündüğünüzde hepimizde var olan o yalnızlık aslında iyi bir şeydir. O acı da. Bunu kabullendiğimizde belki huzur içinde gidebiliriz buralardan. Artık nereye gideceksek...

Soğuk geceler için...

2009-06-04T14:26:00.000+03:00

Closer to me

2009-06-01T10:45:00.003+03:00

The Matrix

2009-06-01T10:44:00.000+03:00

Yüktür hayat. Kimi sırtında taşır, kimi içinde...

2009-06-01T10:43:00.002+03:00

cruel world

2009-05-29T12:23:00.003+03:00

Kurallar onların... yasalar, para, güç onların. Kimseyi tanımazlar. İnsanlar onlar için sadece istatistik ve sayıdan ibarettir. Yaşama haklarımız onların elinde. Nasıl gelindi bu hale? İnsanlığın en başından beri aynı şey yaşanmamış mı hep? Ezenler ve ezilenler. Zenginler ve yoksullar. Yönetenler ve yönetilenler. Gücün asıl biz de olduğunu ne zaman anlayacağız? Ne zaman ayağa kalkacağız? Ben size söyleyeyim. Hiç bir zaman....

2 dakikalığına kapa gözlerini...

2009-05-29T11:06:00.007+03:00

Hamile bayanlar için...

2009-05-28T09:44:00.000+03:00

Son Durum

2009-05-28T09:07:00.002+03:00